Barszcz Sosnowskiego i Barszcz Mantegazziego należą do najniebezpieczniejszych roślin inwazyjnych występujących w Europie i Ameryce Północnej. Kontakt z nimi może spowodować rozległe oparzenia skóry. Te dwa gatunki są do siebie bardzo podobne. Można je łatwo odróżnić po kształcie liści. Cechą charakterystyczną barszczu Mantegazzi jest to, że liście składają się z wąskich, spiczastych części. Liście barszczu Sosnowskiego są szerokie i często tępe.
Pochodzenie Barszczu Sosnowskiego
Oba inwazyjne gatunki barszczy pochodzą z rejonu Kaukazu (pogranicze Europy i Azji wokół gór Kaukaz). Barszcz Sosnowskiego został sprowadzony w latach 40-tych XX w. do Europy Wschodniej i Środkowej, jako roślina pastewna. Barszcz Mantegazziego introdukowano jako gatunek ozdobny do Europy Zachodniej znacznie wcześniej – pierwsze opisy stanowisk pochodzą z I i II dekady XIX w. z Anglii.
Występowanie w Polsce
Barszcz Sosnowskiego został sprowadzony do Polski w 1958 roku jako przedmiot na Akademii Medycznej we Wrocławiu, gdzie rozpoczęto badania nad jego właściwościami leczniczymi. W latach 60-tych gatunek ten został wprowadzony do uprawy jako roślina pastewna. Z biegiem czasu zaniechano upraw z powodu oparzeń wymion i biegunki krów karmionych barszczem, a także trudności w zbiorach z powodu dużych rozmiarów roślin i oparzeń pracowników żniwnych. Jednak do tego czasu barszcz zadomowił się już w Polsce, przekraczając obszary uprawy i aktywnie rozprzestrzeniając się na nowe obszary. Pierwsze wzmianki o barszczu Mantegazzi w Polsce pochodzą z lat 70-tych. Został wprowadzony jako roślina ozdobna i jest również używany jako pasza dla bydła. Podobnie jak barszcz Sosnowskiego szybko „uciekł” z ogrodów i upraw i zajmuje nowe tereny.
Szkodliwość Barszczu Sosnowskiego
Oba barszcze są roślinami szkodliwymi dla zdrowia ludzi i zwierząt. Wszystkie ich części zawierają olejki eteryczne, z których jeden to związek o nazwie kumaryna (furanokumaryna). Furokumaryny, które wchodzą w kontakt ze skórą w świetle słonecznym, mogą powodować oparzenia. Zaczerwienienie skóry występuje zwykle kilka minut po ekspozycji na barszcz. Poważne pęcherze w ciągu 24 godzin. Stan zapalny zwykle ustępuje po 3-4 dniach. Jednak dla osób wrażliwych oparzenia mogą mieć poważne konsekwencje zdrowotne, dlatego należy wyeliminować lokalizację tych roślin. Pojawienie się barszczu Sosnowskiego i Mantegazziego zniszczyło środowisko naturalne i sprawiło, że obszar barszczu nie nadaje się do zagospodarowania.
Zwalczanie
Najlepiej powiadomić Straż Miejską, Straż Pożarną i Ochronę Środowiska. Służby te powinny potwierdzić, że zgłoszona roślina jest rzeczywiście gatunkiem inwazyjnym i podjąć odpowiednie działania w celu jej usunięcia. Nieodpowiedzialne zniszczenie barszczu może spowodować poważne oparzenia. Do zwalczania barszczu inwazyjnego stosuje się metody mechaniczne i chemiczne. Najskuteczniejszą mechaniczną metodą redukcji ich liczebności jest wykopanie szyjki korzeniowej. Jeśli rośliny mają do 5 lat, ta metoda da oczekiwane rezultaty – głębokość cięcia powinna wynosić około 15 cm pod powierzchnią, a najłatwiej wykonać ją wiosną, czyli pod koniec kwietnia, zanim rośliny się rozwiną. Zabieg ten może wyeliminować 100% populacji barszczu w ciągu jednego sezonu wegetacyjnego. Przycinanie barszczu Sosnowskiego i Mantegazziego (nawet trzy razy w roku) nie przyniosło pożądanych rezultatów ze względu na ogromny potencjał odrastania roślin, co oznacza, że rośliny odrosną w przyszłym roku.
Jeśli zainteresowało Cię to, co przeczytałeś, to koniecznie kliknij w ten link: dom kompaktowy
